خداوند متعال است و جعل احكام و تشريع شرايع ، مختص به ذات بى زوال عالم و حكيم بالذّات او است و فقط مردم بايد در برابر احكام خدا خاضع و تسليم باشند و خضوع در برابر احكام ديگران و تسليم نظامات غير اسلامى شدن ، نشانه انحراف از راه اسلام و توجه به شرك و عدم اهتداء به حقيقت توحيد است « 1 » . خضوع در برابر احكام خدا خضوع براى خدا و پرستش خدا است و خضوع در برابر نظامهائى كه مصدر آن خدا نيست پرستش غير خدا و قبول استعباد است . هركس براى خودش حق قانون‌گذارى و جعل احكام قائل باشد خود را شريك در افعل مخصوص به خدا دانسته است و هر بشرى كه براى بشر ديگر به چنين حقى اعتراف كند حق مقام الوهيت و خدائى را براى او اعتراف نموده و بندگى خود را نسبت به او پذيرفته است . حكومت الهى اسلام مىخواهد حاكم بر مردم ، خدا و احكام خدا باشد و با تمام مظاهر شرك كه در آن روزگار در ايران و روم و نقاط ديگر به صورتهاى متعدد و با اسم احترام از زمامداران انجام مىشد مبارزه كرد و اولياى

--> ( 1 ) - يكى از متفكرين بزرگ معاصر در يكى از كتابهايش بعد از ذكر آيات چندى از قرآن مجيد نتيجه گرفته كه دين عبارت است از قانون و حدود و شرع ، و طريقه و نظام فكرى و عملى . پس اگر انسان در پيروى از قانون و حدود ، استناد به خدا داشته باشد در دين خدا است و اگر استناد به شخص و زمامدارى داشته باشد در دين آن زمامدار است و اگر استناد به رئيس قبيله يا رأى عموم داشته باشد ناچار در دين آنها است .